Teatr Powszechny im. Zygmunta Hübnera

Od września 2011 roku dyrekcję teatru obejmuje Robert Gliński. Podstawą jego programu artystycznego jest rozmowa o współczesności. Dlatego w pierwszym sezonie swojej dyrekcji zaprasza do współpracy młodych, ale uznanych dramatopisarzy – Julię Holewińską (jej monodram Rewolucja balonowa reżyseruje Sławomir Batyra); Radosława Paczochę – byłego sekretarza literackiego Teatru Powszechnego, którego tekst Faza Delta wystawia w internecie; Artura Pałygę – jego Nieskończona historia w reżyserii powracającego do Powszechnego Piotra Cieplaka staje się jednym z najważniejszych wydarzeń sezonu teatralnego w Polsce. Ponadto inicjuje trzy cykle artystyczne: Scenę debiutów otwartą dla początkujących reżyserów i aktorów (pierwszym spektaklem jestMarzenie Nataszy młodej rosyjskiej dramatopisarki Jarosławy Pulinowicz w reżyserii Wojciecha Urbańskiego); cykl edukacyjny dla młodzieży „Teatr w klasie”, który inauguruje sztuka Larsa Noréna Sebastian X w reżyserii Grażyny Kani; cykl spektakli poetyckich, w ramach którego powstają spektakle: …jesteś piękne – mówię życiu…wg poezji Wisławy Szymborskiej oraz Czynny do odwołania oparty na tekstach Marcina Świetlickiego. Program ten uzupełnia wystawienie klasyki literatury światowej – Zbrodni i Kary Dostojewskiego w reżyserii Waldemara Śmigasiewicza. Jako zastępca dyrektora do Powszechnego powraca Krzysztof Rudziński.

Po kilkuletniej przerwie z Teatrem Powszechnym ponownie wiąże się Mariusz Benoit, do zespołu dołącza również Mariusz Wojciechowski, Andrzej Mastalerz, Jacek Braciak i Joanna Osyda.