Rytm – wystawa w 50. rocznicę odbudowy Teatru Wielkiego

Teatr Wielki – Opera Narodowa to instytucja o długiej historii kształtowanej przez wybitnych artystów. Sam budynek to przestrzeń złożona z wielu stylowych i historycznych warstw. Teatr kształtował swoje oblicze od 1825 roku, gdy rozpoczęto budowę pierwszego gmachu według planu Antonia Corazziego. Nie tracąc charakteru, Teatr Wielki zmieniał się w trakcie kolejnych przebudów – pierwszej z nich autorstwa Piotra Aignera i Bohdana Marconiego i generalnej odbudowy z wojennych zniszczeń przez Bohdana Pniewskiego. 

W 50. rocznicę ponownego otwarcia Teatru po drugiej wojnie światowej, powstała instalacja architektoniczna Rytm autorstwa Studia Rygalik prezentująca Teatr Wielki – Operę Narodową z perspektywy jego historii, osiągnięć artystycznych i architektury.

50. rocznica odbudowy Teatru Wielkiego to nie tylko okazja do przywołania historii kluczowej dla polskiej kultury instytucji, opowiedzenia o jej dziedzictwie, architekturze, artystycznych dokonaniach. Jubileusz staje się też okazją do prezentacji innowacyjnych projektów łączących dziedzictwo z nowoczesnością, prezentacji ich możliwości pozwalających na pełne doświadczenie instytucji przez widza. Wśród miejsc prezentacji położony został nacisk na przestrzeń miasta jako kierunek rozwoju instytucji kultury we współczesnym świecie.

Doświadczenie

Ekspozycja w formie instalacji prowokuje widza do zmysłowego odbioru Teatru. Uruchomienie zarówno zmysłu wzroku, jak i słuchu oraz dotyku daje możliwość pełniejszego doświadczenia instytucji przez widza. Stawia pytania: W jaki sposób można doświadczać Teatru? Czy traktować jego budynek jako ramę dla działań artystycznych odbywających się wewnątrz niej czy jako integralny element samego dzieła?

Struktura wystawy – percepcja przestrzeni

W przestrzeni Kordegardy zaprojektowana została rzeźbiarska instalacja złożona z najbardziej charakterystycznych elementów architektury Teatru ujęta w formę teatralnej scenografii. Wybór tych elementów tworzy nie tylko kompozycję przestrzenną, ale też system odniesień, wrażeń, stanowiąc współczesny komentarz do historii. Odbudowany przez Bohdana Pniewskiego budynek Teatru Wielkiego pełen jest znaczeń, właściwie każdy jego element odnosi się do różnych form i stylów. Teatr Wielki, będący siedzibą zarówno opery, jak i baletu, to przestrzeń silnie nacechowana przenikaniem się różnych dyscyplin artystycznych. Układ scenograficzny przeniesiony ze świata teatru, prezentujący elementy ekspozycji z bliskiej perspektywy, operujący symbolem, skrótem łączy się tu z wizją projektową, w której konkretyzują się poszczególne formy, dając w efekcie dwie skale podejścia do budynku Teatru Wielkiego – Opery Narodowej nie tylko jako do przestrzeni architektonicznej, lecz także artystycznego i kulturowego konstruktu.