Przełomowe prądy filmowe: francuski realizm poetycki

Realizm poetycki (zwany także przez niektórych badaczy czarnym realizmem lub populizmem tragicznym) to nurt, który ukształtował się w kinie francuskim w latach 30. Zaczerpnięty z krytyki literackiej termin służył do opisania szeregu filmów zderzających realistyczne ujęcie świata z poetycką atmosferą. Bohaterami tych obrazów byli często ludzie wywodzącymi się z proletariatu, samotnicy z powikłanymi życiorysami. Otaczająca rzeczywistość ze starannie wystylizowanymi ujęciami zamglonych paryskich przedmieść, odzwierciedlała stan wewnętrzny bohaterów. Filmy te z biegiem lat uzyskały statut arcydzieł a realizm poetycki bardzo silnie wpłynął na filmowców na całym świecie, przyczyniając się miedzy innymi do rozwoju amerykańskiego kina czarnego. Ulubionym aktorem twórców realizmu poetyckiego był Jean Gabin.

W programie:

Atlanta (L’Atalante) reż. Jean Vigo, Francja 1934
29 marca 20:00

Towarzysze broni (La Grande Illusion) reż. Jean Renoir, Francja
6 marca 18:00; 21 marca 16:00

Hotel du Nord (Hôtel du Nord) reż. Marcel Carné, Francja 1938 
13 marca 16:00; 28 marca 16:00

Bestia ludzka (La Bête humaine) reż. Jean Renoir, Francja 1938
20 marca 20:15

Brzask (Le Jour se lève) reż. Marcel Carné, Francja 1939
15 marca 16:00