Muzyka w TR / ElletroVoce, Kwadrofonik, Szymanowski

Odbywający się w ramach cyklu „Muzyka w TR” koncert „Szymanki kurpianowskie” i „Mazurki” otwiera tegoroczny 4. Festiwal Kwadrofonik.

„Szymanki kurpianowskie”
ElettroVoce:
Agata Zubel – głos 
Cezary Duchnowski – elektronika, fortepian 

„Mazurki”
Kwadrofonik:
Emilia Sitarz – fortepian
Bartłomiej Wąsik – fortepian
Magdalena Kordylasińska-Pękala – instrumenty perkusyjne
Miłosz Pękala – instrumenty perkusyjne 

Koncert skupia się wokół kompozycji Karola Szymanowskiego, których źródło inspiracji biło w muzyce ludowej Kurpiów, Mazowsza i Podhala. Zarówno w „Pieśniach kurpiowskich” jak i „Mazurkach” pisanych na fortepian Szymanowski starał się stworzyć taki typ muzycznej ekspresji, który byłby jak najbardziej zgodny z idiomem muzyki ludowej: im surowiej, im bardziej szorstko, im prawdziwiej, tym lepiej. „Ludowość” była dla Szymanowskiego tylko i aż punktem wyjścia, wokół którego – zawierzając swojej intuicji – stworzył niepowtarzalny świat dźwiękowy: harmonie oparte na dawnych skalach, efekty przypominające odgłosy natury, czy frazy wokalne nawiązujące do nawoływań, zawodzeń. 

Nie bez znaczenia na koncercie otwierającym tegoroczną edycję pojawi się duet ElettroVoce (Agata Zubel i Cezary Duchnowski). Tworzący go artyści od lat fascynują się poszerzaniem możliwości wykonawczych, poszukiwaniem nowych kontekstów dla ludzkiego głosu i tradycyjnych instrumentów. W projekcie „Szymanki kurpianowskie” zaprezentują własne wizje wybranych „Pieśni kurpiowskich” Karola Szymanowskiego. Jak sami mówią: „mamy ambicję pozostać wiernymi intencjom twórcy pieśni, choć chcemy mówić językiem naszych rówieśników. „Ludowość prawdziwa” – ta, która wypływa właśnie z naszych korzeni – jest źródłem kosmicznej inspiracji i wymarzonym pretekstem do osobistej i współczesnej, artystycznej wypowiedzi. Tak rozumiemy postawę Szymanowskiego, tak pojmujemy „ludowość”, jako wyraz organicznych intencji, płynących z obszarów głębszych niż nasze wnętrza”. 

Dla gospodarzy Festiwalu – zespołu Kwadrofonik – wydobycie dźwięku z instrumentu jest za każdym razem ważnym doświadczeniem. Ta sama nuta zagrana na fortepianie czy wibrafonie lub gongu tworzy inne możliwości interpretacji i kierunki poprowadzenia frazy. W swoich opracowaniach „Mazurków” muzycy nie tylko tworzą kolejne aranżacje. 

Ich kompozycje tym razem daleko odbiegają od oryginału. Ukazują fascynację, której muzycy poddają się wsłuchując się w pojedyncze dźwięki, komórki rytmiczne, plamy harmonii, czy fragmenty fraz zawartych w „Mazurkach”. To one są głównym źródłem inspiracji. Pomysły przeniesione na bogate instrumentarium tworzą abstrakcyjne brzmieniowo formy, które są próbą przejścia „na drugą stronę dźwięku”.