Elżbieta Wojnowska – Zapraszam Was do stołu

Elżbieta Wojnowska to ktoś ważny dla polskiej kultury. Artystka, którą kochali i kochają fani, lecz nie media. Na scenie występuje prawie 40 lat i ma swoją wierną publiczność. Jest osobą wymagającą, dla której śpiewanie jest prawdziwą misją.

Nagrała 7 płyt – z niekomercyjną muzyką i wspaniałymi tekstami, które intrygują i uwodzą pełnym zadumy klimatem. Słuchając Wojnowskiej, mamy świadomość przemijania, jego nieuchronności, ale odczuwamy też radość z tego, co jest nam dane, czyli życia. W śpiewaniu Artystki słowo i muzyka są równoprawne, a poetycki nastrój nadrzędny. Styl Elżbiety Wojnowskiej nigdy nie był i nie będzie towarem dla mas.

Debiutowała już w 12 roku życia w Teatrze Dramatycznym w Częstochowie grając Nel w „W pustyni i w puszczy”. Swą dorosłą muzyczno-poetycką karierę rozpoczęła na FAMIE w 1973 r. Rok później drzemiący w niej ogromny talent interpretacyjny dał o sobie znać w piosence „Zaproście mnie do stołu”, śpiewanej i wyróżnionej główną nagrodą na Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie i na Festiwalu Piosenki Opole’74.

Od tamtej pory Wojnowska wędruje przez życie odnajdując się w wierszach i muzyce. Jej powrót na scenę w listopadzie 1999 roku został nagrodzony przez publiczność w studiu radiowej Trójki owacją na stojąco. Z tego koncertu i koncertu w 2000 r. ukazała się płyta „Zaproście mnie do stołu” (Polskie Radio –Universal Music Polska 2000).

W 2002 r. wydała CD „Sztuczny miód” w Złotej Kolekcji POMATONU.

W kwietniu 2004 roku we Wrocławiu odbył się koncert z okazji 30-lecia pracy artystycznej Elżbiety Wojnowskiej. W tym samym roku ukazała się kolejna płyta CD „Elżbieta Wojnowska, Włodek Pawlik – Sonety Szekspira” PPA i CS Impart.

Elżbieta Wojnowska śpiewa utwory: Kurta Weilla, Henryka Albera, Janusza Strobla, Janusza Tylmana, Włodka Pawlika i własne kompozycje do wierszy i tekstów m.in.: Norwida, Wyspiańskiego, Tuwima, Gałczyńskiego, Broniewskiego, Szymanowicza, Bursy, Wojaczka, Kaczmarskiego, Osieckiej, Brechta, Williama Shakespeare’a, Okudżawy i Nohavicy a ostatnio również J. U. Niemcewicza

Ze swymi recitalami piosenkarskimi występowała w Polsce i poza jej granicami. W 2001 została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, za zasługi dla kultury polskiej i działalność społeczną. W 2005 otrzymała Nagrodę Ministra Kultury.

Niezmiennie od lat krytyka uznaje ją za wybitną, konsekwentną, nieustannie poszukującą i nonkonformistyczną osobowość artystyczną.

Od dramatu przez lirykę, satyrę po tragizm jej warsztat można uznać za własny warsztat aktorski, a sposób obcowania z publicznością za jednoosobowy, intelektualny teatr muzyczny.

„Życie Warszawy” o Elżbiecie Wojnowskiej:

„Porównywano ją do Edith Piaf, Ewy Demarczyk, niemieckich wielkich aktorek-śpiewaczek, ale to, co ją wyróżnia, to niezwykłe ciepło i liryzm dominujące w jej interpretacjach”.

Marian Grześczak o Elżbiecie Wojnowskiej:

Poeci mówią o niej, że mieszka w ich wierszach, a ich słowa stają się jej słowami (Marian Grześczak, „Słowa wojnowskie”, „POEZJA” 2001 rok).

Jakub Lubowicz – piano